Ciepły dom najczęściej przegrywa… pod dachem. To właśnie poddasze i strefa stropu nad ostatnią kondygnacją odpowiadają za dużą część strat energii, bo ogrzane powietrze naturalnie unosi się ku górze. Jeśli warstwa ocieplenia jest nieciągła, za cienka albo wykonana „na oko”, w sezonie grzewczym ciepło ucieka szybciej, niż zdąży je uzupełnić instalacja grzewcza. Latem sytuacja odwraca się jak w lustrze: nagrzana połać dachowa przekazuje temperaturę do wnętrza, a poddasze zaczyna działać jak akumulator upału. Patent na ciepłe poddasze polega więc na jednym: stworzyć doskonałą izolację termiczną, która jest równomierna, szczelna i dopasowana do konstrukcji dachu. W praktyce coraz częściej wygrywa rozwiązanie, które wypełnia przestrzeń bez docinania, bez upychania i bez przypadkowych przerw.
Dlaczego wdmuchiwana celuloza to dobry materiał izolacyjny?
Materiałem izolacyjnym, który ma niski współczynnik przewodzenia ciepła oraz postać luźnych włókien jest wdmuchiwana celuloza. Wprowadza się ją do przegród dachowych lub stropowych pod kontrolą gęstości. Największą przewagą tego rozwiązania jest sposób pracy w przegrodzie: zamiast układać kolejne pasy wełny mineralnej i walczyć z nierównościami, włókna wypełniają wolne przestrzenie tam, gdzie tradycyjne rozwiązania często zostawiają mikroszczeliny. Właśnie te drobne „niedoróbki” potrafią później zamienić się w realne mostki termiczne i podnieść koszty ogrzewania, a sama metoda ocieplania budynków wydaje się być nieefektywna.
Ocieplenie celulozą zapewnia komfort zimą i latem
Wełna celulozowa nie jest wyłącznie odpowiedzią na zimowe rachunki. Dobrze wykonana izolacja poprawia stabilność temperatury przez cały rok. W czasie mrozów pomaga zatrzymać ciepło wewnątrz budynku, a latem ogranicza przegrzewanie poddasza, bo warstwa izolacji spowalnia przenikanie ciepła z nagrzanej połaci. W efekcie w domu łatwiej utrzymać przyjemny mikroklimat bez nieustannego „dokręcania” ogrzewania albo ratowania się klimatyzacją przy pierwszych upałach.
Kiedy docieplenia metodą wdmuchiwania wygrywają z tradycyjnymi rozwiązaniami?
Izolacja celulozowa jest materiałem pochodzenia organicznego i sprawdza się szczególnie tam, gdzie konstrukcja jest skomplikowana. W ten sposób najczęściej wykańcza się skosy, załamania, krokwie, jętki, przejścia instalacyjne oraz inne, trudno dostępne zakamarki. Metoda wdmuchiwania tworzy warstwę bardziej ciągłą, bo nie opiera się na docinaniu elementów i ich „dopasowywaniu” do drewna czy płyt. Z punktu widzenia użytkownika oznacza to mniej niespodzianek w trakcie sezonu grzewczego, mniejszą tendencję do powstawania zimnych stref i bardziej wyrównaną temperaturę w pomieszczeniach.
Skuteczność tej technologii nie bierze się z przypadku, tylko z kontroli parametrów. Do aplikacji używa się specjalistycznego sprzętu, który przygotowuje i transportuje włókna w miejsce docieplenia, a następnie pozwala na podanie odpowiedniej ilości materiału izolacyjnego w konkretnej przegrodzie. Proces zaczyna się od oceny technicznej dachu lub stropu: sprawdza się stan istniejących warstw, dostęp do przestrzeni oraz planowaną grubość izolacji. Potem materiał trafia dokładnie tam, gdzie powinien, a wykonawca kontroluje rozkład i gęstość, bo to one decydują o trwałości efektu.
Wdmuchiwanie celulozy wpływa na szczelność izolacji, generuje mniej mostków termicznych, a tym samym daje więcej oszczędności
Największa różnica jest w tym, czego nie widać gołym okiem. Dobrze wykonane ocieplenie celulozą pomaga domknąć przegrodę termicznie, czyli ograniczyć miejsca, którymi „przecieka” ciepło. Szczelność izolacji przekłada się bezpośrednio na bilans energetyczny budynku. To oznacza, że: im mniej przerw i nieszczelności, tym stabilniejsza temperatura i mniejsze obciążenie instalacji grzewczej. Właśnie dlatego inwestorzy często zauważają zmianę nie tylko w rachunkach, ale też w odczuciu komfortu: znikają przeciągi, a pomieszczenia pod dachem przestają być kapryśne pod względem temperatury. Sama metoda ocieplania przyjazna środowisku sprawdza się też w przypadku ocieplenia metodą klasyczną.
